Konan Destylator, czyli o tendencji zwyżkowej formy Wędrowycza

Przychodzi taki czas, że trzeba autorowi spróbować zaufać po książkowych rozczarowaniach. I o ile pójście do biblioteki czy pożyczenie od kogoś powieści wiąże się z niewielkim kosztem finansowym, to jednak czas, jaki poświęcamy danej lekturze jest nie do odzyskania. W przypadku najnowszej części przygód Wędrowycza postanowiłam zaryzykować podwójnie – nie dość, że poświęciłam swój czas to jeszcze pieniądze, choć zarzekałam się, że kupować Pilipiuka już nie będę po Homo bimbrownikusie.

Okazuje się, że Konan Destylator  to powrót do tego, co kochałam w Wędrowyczu najbardziej. I choć czuć pewną powtarzalność w tej części, nie jest to bezczelne autoplagiatowanie, a raczej czerpani z dobrej tradycji. Tom składa się z 15 opowiadań i jednego bonusowego, które zachęca do zapoznania się z cyklem wampirycznym Pilipiuka. Dodatkowo, z tyłu okładki można znaleźć nową porcję moich ukochanych ogłoszeń drobnych, nawiązujących nie tylko do rasowych stereotypów, ale i wydarzeń aktualnych.

Towarzysząc Jakubowi i Semenowi czytelnik zwiedzi opuszczone rejony Czarnobylu, pozna, jaki los spotkał legendarnego wojownika Konana Barbarzyńcę i między innymi dowie się, dlaczego Jakub naprawdę spalił swoją szkołę, gdy był dzieciakiem (to opowiadanie naprawdę warto przeczytać i strasznie żałuję, że więcej wam nie mogę nic przybliżyć, bo bym zepsuła całą frajdę z odkrywania prawdy).

Konan Destylator jeszcze lepiej, niż Trucizna wraca do zajebiście abstrakcyjnego świata Jakuba Wędrowycza. W tej częście przygód bimbrownika jest miejsce na śmiech, jest miejsce na zapytanie się pod nosem „co do…?” i wreszcie ma się wrażenie, że ten genialny cykl nie jest skończony, a jedynie jego słabsze części były chwilowym spadkiem formy autora.

Panie Andrzeju, pisz pan tak dalej, a jak nie, to Jakub znowu będzie widłami pod oknem straszył 😉

Reklamy

Czas pogardy, czyli powroty po latach #4

Kolejna odsłona krótkich przemyśleń na temat książki, do której wróciłam po latach:

  1. Zacznijmy od tego, że nie pamiętałam praktycznie niczego, poza nieszczęsnym punktem drugim, z tej książki. Po prostu amnezja totalna – czułam się, jakbym pierwszy raz w życiu słyszała ten fragment historii.
  2. Naprawdę nie wiem, jakbym się zachowała, gdyby reakcją kobiety, z którą spędziłam w łóżku upojną noc, były słowa: „o jejku, jejku, jej”. Jeśli Sapkowski wziął to hasło z autopsji to… Nie, nieistotne. Naprawdę. Ale taka mała prośba do pań: nie mówcie czegoś takiego. Po prostu… Nie mówcie.
  3. Jaskier to dupa wołowa i najgorszy przyjaciel świata. Geralt, nie lituj się, szkoda Twoich i naszych nerwów na tego pajaca (teza ta znajdzie potwierdzenie również w grze Wiedźmin 3: Dziki Gon).
  4. Protip: jeśli słyszysz jakieś hałasy wskazujące na bijatykę – zignoruj je. Ta wskazówka pomoże ci uniknąć poważnego uszczerbku na zdrowiu lub nawet przeżyć, zwłaszcza jeśli mieszkasz w Krakowie 😉
  5. Kiedy Yennefer mówi, że absolutnie nie wolno ci czerpać energii magicznej z ognia to pamiętaj, że ta zasada obowiązuje cię bezwzględnie. Nawet, jeśli okoliczności są hardkorowe i z tego powodu umrzeć jednorożec.
  6. Jeżeli ktoś ma świńskie oczka – nie ufaj mu. I przygotuj się na ewentualność połamania takiej osobie nogi.

Dla tych, którzy jeszcze nie słyszeli – Tomasz Karolak miał niezwykle ambitny plan, żeby sztukę o wiedźminie zagrać w teatrze i wcielić się samemu w rolę Geralta. Trudno mnie przerazić, ale ta informacja zmroziła mi krew w żyłach, zwłaszcza, że to było grubo przed 1 kwietnia.

Droga do Nidaros, czyli jak to jest z drugim podejściem

Nieczęsto się zdarza, że przekreślam jakąś książkę na zawsze. Owszem, były takie przypadki – jak choćby nieudolne Każdy musi płacić, dumnie nazwane polską odpowiedzią na Grę o tron – kiedy to nawet nie skończyłam lektury, a już zastanawiałam się, w jaki sposób pozbyć się tej powieści z życia (szkoda, że nie można też odzyskać straconego czasu, ale cóż – ryzyko czytelnicze). W przypadku Drogi do Nidaros byłam niemal przekonana, że już więcej nie spróbuję, bo kompletnie nie przypadła mi do gustu. A jednak, gdy minęło trochę czasu stwierdziłam, że „no dobra, spróbujmy jeszcze raz, przecież wiesz, jak było z Grzędowiczem”.

Pilipiuk specjalnie nie lituje się nad swoimi bohaterami. Marek Oberech, nauczyciel informatyki oraz Staszek Grążel poznają się na kilka godzin przed zbliżającym się końcem świata. Próbując się ratować, zgadzają się zostać niewolnikami kosmicznego kolekcjonera Skrata (który pojawił się na Ziemi, żeby zebrać wiedzę unicestwionej planety). Mają wykonać dla niego zadanie – odnaleźć alchemika Sebastiana i odzyskać legendarny artefakt Oko Jelenia. W misji ma im pomóc wywodząca się z XIX wieku szlachcianka, Helena Korzecka, którą Marek spotyka, ucząc się świata od nowa w XVI-wiecznej Norwegii.

Zazwyczaj lubię, w jaki sposób Pilipiuk prezentuje kobiece postacie, bo mają jaja. Niestety, choć Korzecka przechodzi jakąś ewolucję w trakcie powieści, to dla mnie wciąż jest płaczliwą laleczką, która w utracie swojego dziewictwa widzi największy problem. Jebać zagładę świata, liczy się błona dziewicza – zdaje się mówić jej tok myślenia. Być może w kolejnych częściach robi się bardziej do życia, ale potwornie mnie irytowała.

Ogólnie nie oszalałam na punkcie Drogi do Nidaros, ale zaczęłam rozumieć, dlaczego niektórym ta powieść może się podobać. Pewnie za jakiś czas sięgnę po kolejny tom, ale jeśli ktoś jest fanem Jakuba Wędrowycza lub Kuzynek to nie wiem, czy się trochę nie rozczaruje. Zresztą, spróbujcie sami 🙂

Czarownik Iwanow, czyli powroty po latach #3

Czarownik Iwanow był moją pierwszą książką z serii o Jakubie Wędrowyczu i to chyba dzięki niej darzę tego pana w gumofilcach taką wielką sympatią. Zapraszam do kolejnej edycji krótkich przemyśleń.

  1. Choć Wędrowycz bywa stosunkowo nieufny wobec obcych to z niejaką radością przygarnął pod swoje skrzydła studentkę socjologii Monikę (nota bene moją imienniczkę), która ma do napisania pracę magisterską o wiejskich zabobonach. Mimo sceptycyzmu – dziewczyna szybko się przekonuje, że z panem egzorcystą nie ma się co zakładać o to, jaka następnego dnia będzie pogoda, bo i tak się przegra.
  2. Jakub i Semen zdobyli moje uznanie, ponieważ nienawidzą ludzi, którzy używają przemocy wobec koni. Co więcej, przedstawiają też niesamowitą historię ich ewolucji, z której można się m.in. dowiedzieć, że o mały włos, a to one rządziłyby naszą planetą (patrząc na to, co się dzieje w polityce nagle nie wydaje mi się to takim strasznym wariantem) oraz opowiadają, jak udało im się uratować Marikę (konika Jakuba), ze stanu przedśmiertnego, w jaki wpakował ją poprzedni właściciel.
  3. Możesz sobie być zawodowym egzorcystą, ale jeśli spróbujesz wymazać Wędrowyczowi coś z pamięci masz gwarancję, że nie minie cię ucieczka przed starcem z łopatą. A jeśli cię dogoni to wizyta w piekle wyda ci się powrotem do błogich wspomnień z dzieciństwa.
  4. Jestem zakochana w relacji Jakuba i posterunkowego Birskiego. Ten ostatni z jakiegoś powodu obrał sobie za swój życiowy cel aresztowanie egzorcysty i złapanie go na gorącym uczynku. Według dzielnego policjanta nasz protagonista to tylko zwykła hiena cmentarna i żadne argumenty go nie przekonują, że jest inaczej. Niestety, Birski bardzo szybko swoją motywację traci, rozumiejąc, że ma do czynienia z dużo inteligentniejszym od siebie osobnikiem i jak sam mówi, cieszy się, że tylko Jakub ze wszystkich mieszkańców Starego Majdanu może się takim intelektem poszczycić.
  5. Dzięki tej książce dowiedziałam się też, jak wyrwać się z piekła (a prawdopodobnie tam trafię, ponieważ nie wspieram obecnej opcji politycznej i śmieję się z rzeczy, z których absolutnie nie należy się śmiać), więc wzbogacając się o konkretne umiejętności survivalowe jestem w stanie potwierdzić tym samym tezę, że czytanie książek zawsze czegoś uczy.

Kroniki Jakuba Wędrowycza, czyli powroty po latach #2

Ci co śledzą mnie na Goodreads.com wiedzą, że przez ostatnie kilka dni w podróży do pracy towarzyszył mi nie kto inny, jak Jakub Wędrowycz. Minęło już trochę czasu, kiedy ostatni raz czytałam Kroniki… i pamiętam, że świetnie się bawiłam podczas swojej pierwszej lektury. Poniżej, jak w przypadku Krwi elfów zamieszczam kilka przemyśleń, które powstały podczas i niedługo po ponownej lekturze zbioru opowiadań Pilipiuka.

  1. Strzelają do ciebie? Tylko spokojnie, wyciągnij rewolwer i napij się bimbru. Zawsze może być gorzej, ot.
  2. Poważnie zastanawiam się po lekturze Kronik… nad prośbą, żeby pochowano mnie z osinowym kołkiem w piersi, odciętą głową i twarzą do dołu. Tak na wszelki wypadek, jakbym się zapomniała i zachciało mi się wstawać 😉
  3. Marzę, żeby mieć takich przyjaciół jak Jakub. Odbicie z komisariatu? Żaden problem. Pożyczenie sztucznych zębów i okularów? Bez wahania. Wspólne otwarcie hotelu i robienie idiotów z gości (w tym byłego SS-mana i dresów)? Jasna sprawa. Bimber i wódeczka przy każdej możliwej okazji? Nie trzeba powtarzać dwa razy. Spokój, kiedy po własnym pogrzebie pojawiasz się w knajpie? Załatwione. Czy można sobie wyobrazić lepszą emeryturę, niż w towarzystwie takich ziomów? Nie wydaje mi się.
  4. Choć jadłospis Jakuba może należeć do niecodziennych i niezbyt atrakcyjnych zarazem, to jednak nie można odmówić mu inwencji w tym zakresie. Linka hamulcowa i jakiekolwiek zwierzę są w stanie nakłonić egzorcystę do wymyślania naprawdę niezwykłych przepisów… I, o ile pamięć mnie nie myli, samuraj też na tę wyobraźnię całkiem nieźle działa.
  5. Chciałabym kiedyś być tak pewna swojego, jak Wędrowycz swojego fachu. Na tyle, żeby opowiadać o tym w telewizji bez żenady mimo że wszyscy mają mnie za wariatkę. No bo cóż… Facet w gumofilcach, egzorcysta-amator, opowiada jak powinno się oczyszczać cmentarze z komunistów. Czy może być coś bardziej abstrakcyjnego?

(Po dzisiejszym dniu stwierdziłam, że umiejętności Jakuba mogłyby być przydatne w związku z moim nowo powstałym problemem. Rankiem obudziło mnie wyjątkowo głośne gruchanie, ale nie wywabiło mnie to wystarczająco szybko z łóżka. Gdy wyszłam zapalić na rzeczony balkon, moim oczom ukazał się przedziwny widok. Otóż najwyraźniej gołębie postanowiły odprawić jakiś mistyczny rytuał, o czym świadczą odciski ich małych stópek, ułożone w krąg. Wojna zaczęła się na całego koło południa, gdy jeden z nich stał na czujce i obserwował mnie, siedzącą przy biurku, a drugi próbował dziobem zapalić pozostałości podgrzewacza. Mimo moich usilnych próśb i gróźb przestępcy co rusz powracali na miejsce, żeby kontynuować przywołanie Gołębiego Szatana, Pana Srania i Gruchania. Chwilowo mamy zawieszenie broni, bo gołąb-kapłan dwa razy uderzył sobą w szybę na mój widok, wpadając do doniczki z ziołami. Czyli wychodzi na to, że linka hamulcowa obciążona ciężarkami może się jednak przydać…).

Pochłaniacz, czyli jak dorosnę zostanę Saszą Załuską

Powiedzieć, że byłam pewna Katarzyny Bondy, gdy sięgałam po Pochłaniacza byłoby zwyczajnym kłamstwem. Obawiałam się, że stanie się moim kolejnym nemesis, na kształt Szczepana Twardocha, budzącym powszechny, zupełnie niezasłużony, zachwyt. Że zrobi się z niej brand najgorszego sortu, zwłaszcza teraz, gdy chcą ją promować za granicą. Ale nie, mówię twardo sobie i tym obawom, co korzenie już zapuszczają z tyłu mojej głowy, przeczytam dzielnie z maleńką nadzieją, że nie zmarnuję swojego cennego czasu.

Od razu poczułam ulgę, gdy okazało się, że będziemy towarzyszyć profilerce Saszy Załuskiej a nie kolejnemu, tak typowemu dla tego gatunku, policjantowi, który będzie wyglądał jak polska – często dość nieudolna – kalka Wallandera. Nasza protagonistka wróciła właśnie do kraju po kilku latach spędzonych za granicą, gdzie skupiała się przede wszystkim na swojej karierze naukowej. Profilerka nie ma zamiaru powracać do pracy w CBŚ, którą zajmowała się zanim wyjechała za granicę, jednak bardzo szybko zmienia zdanie, gdy otrzymuje propozycję dobrze płatnego zlecenia. Załuska powraca szybko do świata tak dobrze znanego z pracy w policji – mafii, gangsterki i brudnych interesów, a rozwiązaniem jednej z wielu piętrzących się zagadek może okazać się piosenka sprzed lat.

Sasza została fantastycznie skonstruowana przez Bondę. Jest nie tylko inteligentną i skrupulatną profilerką, ale także matką i niepijącą alkoholiczką. To chyba w tym momencie uświadomiłam sobie, jak genialną jest kreacją – gdy czytelnikowi dany jest wgląd w jej historię uzależnienia oraz to, jak zareagowała na jej problem rodzina. Przecież – i takie myślenie można spotkać do tej pory – ktoś, kto ma pracę, dom i wygląda tak dobrze nie może być alkoholikiem. A już na pewno nie mężczyzni – przecież oni tyle piją z natury, taka kultura. Załuska spotkała się z tym stereotypem alkoholika, którego utożsamiamy z człowiekiem bez pracy i często bez stałego miejsca zamieszkania. Prawda jest taka, że nawet wypachniona paniusia w 20-centymetrowych szpilkach i o nienagannych manierach, która pewnym siebie krokiem zmierza teraz do biura, mogła zeszłej nocy tankować niebotyczne ilości wódki i – co więcej – robi to od miesięcy, a nikt nie zauważył.

Pochłaniacz to jeden z tych kryminałów, które nie są jednorazowe. Choć po lekturze wiadomo, kto zawinił to jednak chce się wrócić do świata Saszy i spróbować wyłapać z książki jeszcze więcej informacji na jej temat. A jeśli chodzi o sam styl pisarki to widać po nim niesamowity nakład pracy Bondy i nie mam tu na myśli tylko rzetelnego przygotowania do opisywania pracy policji, ale do samego procesu tworzenia. Bonda doskonale wiedziała co i jak chce napisać. Pierwszy raz miałam takie wrażenie podczas czytania kryminału i mam nadzieję, że będę to widziała w powieściach coraz częściej.

Narrenturm, czyli dlaczego lepiej nie cudzołożyć

Dawno temu czytałam trylogię husycką (którą bardzo inteligentnie zaczęłam od drugiego tomu) i naprawdę niewiele pamiętałam. Z jakiegoś powodu jednak powieść ta kojarzyła mi się bardzo dobrze, a że cierpię ostatnimi czasy na niedobór dobrej fantastyki, to z radością wróciłam do Narrenturm.

Reinmar z Bielawy, zwany też Reynevanem, jest niezwykle zdolnym medykiem. Posiada jednak dużo bardziej rozwinięty talent pakowania się w kłopoty tylko i wyłącznie z własnej głupoty. Początek historii prezentuje nam głównego protagonistę w całej okazałości, gdy z radością i młodzieńczą werwą chędoży cudzą żonę – Adelę von Stercza. Niestety, schadzka kochanków zostaje gwałtownie przerwana przez szwagrów dziewczyny, sytuacja mocno się komplikuje i kończy się kuksańcami, pośpiesznym wciąganiem gaci na tyłek, brawurową ucieczką i nawet śmiercią jednego ze szwagrów.

Od tego momentu Reynevan z jednych tarapatów pakuje się w drugie, najpierw samodzielnie, a potem w towarzystwie Szarleja – demeryta, który za cenę ochraniania Reinmara mógł wreszcie opuścić klasztor, w którym odbywał pokutę – i Samsona Miodka – demonicznej istoty, którą bohaterowie przypadkowo przywołali do ciała idioty podczas fałszywych egzorcyzmów (jakkolwiek abstrakcyjnie i niewiarygodnie by to nie brzmiało).

Narrenturm stanowi powieść historyczną z wątkami fantastycznymi. Domyślam się jednak, że największą frajdę będą z tej książki mieli fani historii, którzy orientują się w zawiłościach wojen husyckich lepiej, niż przeciętni śmiertelnicy podobni mnie. Choć główny bohater swoimi niezwykle kreatywnymi i jednocześnie idiotycznymi pomysłami nieraz sprawi, że czytelnik złapie się za głowę i zawoła „Znowu?!”, to nie da się go nie lubić i nie podziwiać zarówno jego daru pakowania się w kłopoty, jak i wychodzenia z nich obronną ręką.

Zdecydowanie polecam tę lekturę fanom fantastyki, którzy przygodę z Sapkowskim skończyli na sadze o wiedźminie. Jednocześnie chcę zaznaczyć, że nie jest to powieść, która wciągnie młodszego czytelnika ze względu na przydługawe fragmenty opisujące polityczne zależności.

(Dla tych, którzy są po lekturze Narrenturm informacja – tak właśnie wygląda pomurnik. Czy Wy też sądziliście, że to dużo mroczniejszy i upiorniejszy ptak? ;))